Een kijkje in de keuken: Orchidee Collage

Deze creatie - "Orchidee Collage" - prijkte vorige keer bovenaan de nieuwsbrief.
Ik ben zelf nog steeds erg gelukkig met het eindresultaat. Het leek me leuk om nu deze eens als 'kijkje in de keuken' te nemen.


Had de Bloesem-creatie vorige keer maar drie lagen, deze heeft er maar liefst elf.
Dat zie je daar rechts, het zwarte blok met de miniatuur afbeeldingen. Je ziet daar ook - de tweede van onderen - een laag die ik er in het eindresultaat uit heb gelaten.

Laag voor laag
In die lagen-opbouw zie je dat sommige foto's er meerdere keren in zitten. Dat kan zijn vanwege het effect van 'minder doorschijnend' of 'alleen de lichte delen er in branden'. Of de foto is een beetje gedraaid en kleiner gemaakt.
Je kunt hier ook mooi zien dat ik vaak een deel van de foto weghaal. Dat wordt weergegeven door die zwart-witte hokken met die vreemde vormen, die je naast de naam van de laag ziet. Alle zwarte delen van de foto zie je in het eindresultaat niet terug.
Dat is bij mij een kwestie van gevoel.
Met mijn Photoshop-gummetje poets ik voorzichtig stukken weg, tussendoor sla ik steeds zorgvuldig het resultaat op.
Dan kopieer ik weer eens een laag met in gedachten een effect waarvan ik weet dat het een mooi effect geeft. Resultaat niet altijd gegarandeerd ;-)
En dan langzaam maar zeker komt het.
Meestal is zo'n laag als die met leisteen, of het handschrift een van de laatste die ik toevoeg. Waar ik het langste naar op zoek ben. Daar gebruik ik er wel eens vijf of zes verschillende voor. Die zijn het dan steeds nét níet. Maar als ik dan de juiste te pakken heb...
Dan valt alles op zijn plek. Magisch.

Aan de muur
Nog even dan, omdat 'ie zo mooi is. Voor aan de muur.



Op de bank
Of voor thuis op de bank.


Je vindt 'm in de Zazzle-winkel of als je eigen wensen hebt: laat het me weten!

Kwetsbare schoonheid

Lathyrus. Het zijn zulke tere bloemen. Het blad golft als zacht kabbelend water. De doorschijnend roze kleuren, met frisgroen als contrast dat het geheel nog meer tot leven laat komen.

Het boeket kreeg ik als verjaardagskado en, ja, die moest ik natuurlijk vereeuwigen. De foto's werden zo mooi, daar wilde ik weinig aan toevoegen. Zie hierboven het schitterende resultaat.
Uit de serie heb ik 3 nieuwe creaties gemaakt. Je kunt ze bewonderen in de Zazzle-winkel én bij RedBubble. Kijk, je kunt 'm bijvoorbeeld op een kinder t-shirt laten drukken. Is dat niet schattig?



En zo zou hij als poster bij jou aan de muur hangen....

The Truth is in Your Heart

Dit is een van de creaties uit de Wondere Wereld. Deze heet "The Truth is in Your Heart".

Ik maak ze met allerlei foto's, veel bloemen, maar ook bladeren en stenen gebruik ik graag. De titel komt altijd pas als het helemaal af is. Dan speelt er ineens een zin door mijn hoofd, of een regel uit een lied. Die wijst me op de titel die bij de creatie hoort.

Een proces dat elke keer weer anders is
Het ontstaan van de Wondere Wereld Creaties is een proces dat elke keer anders is. Van tevoren weet ik nooit wat er uit gaat komen. Ik stapel de foto's in lagen op elkaar, verweef ze met elkaar, laat ze in elkaar overvloeien, net zolang tot er een heel nieuw geheel ontstaat. De creaties zijn kwetsbaar en tegelijkertijd boordevol energie.Daar is deze geen uitzondering op.
Het liefst vertel ik er verder zo min mogelijk over. Het is net als bij heel mooie muziek. Je wordt ontroerd door de klanken, geraakt door de tekst. Het is een gevoel, dat kun je niet omschrijven. Als de schrijver uitlegt waar het over gaat, zal het meestal voor altijd alleen die betekenis houden. Het schuift jouw eigen beleving een beetje opzij. Zo zou het ook kunnen zijn bij de creaties, als ik ze uit ga leggen, en dat vind ik jammer. Ik wil dat de creatie van jou wordt, dat jij weet welk gevoel er bij hoort, dat je er zelf, op jouw manier van kunt genieten.

Ontdekkingsreis
Over dat ontdekken wil ik hier nog wel iets zeggen. Doe het eens zoals wanneer je naar van die mooie witte stapelwolken kijkt. Eerst zijn het alleen wolken, en pas als je wat langer kijkt, of wanneer je als het ware door je oogharen kijkt, dan zie je er ineens iets in.
Of misschien zie je er niks in, maar krijg je een bepaald gevoel bij. Ik weet dat sommige mensen even helemaal stil worden, dat ze tot rust komen door er naar te kijken.

Wat het ook is, elke creatie betekent voor iedereen iets anders. En het is wat jij vindt dat het is. Niemand anders kan je dat vertellen. Ook ik niet.

Een winterse wandeling

'Weet je, Merlijn, als je er ooit een hebt zien vliegen, dan ben je voor altijd verkocht,' zei opa Kaspers.

Merlijn kende haar opa als een man met een grote liefde voor de natuur en vogels in het bijzonder. Maar ijsvogels, die spanden toch de kroon.

Toen Merlijn een paar weken geleden bij hem op bezoek was vertelde hij haar over de keer dat hij voor het eerst een ijsvogel had  gezien. Hij was net getrouwd en woonde met oma aan de rand van een klein dorp. Niet ver daar vandaan was een snelstromende beek, die dwars door de weilanden liep, om dan in het bos te verdwijnen.

Haar grootvader vertelde hoe hij al een poos aan de waterkant had gestaan en een paar reeën had gezien, die al snel weer schichtig het in bos in liepen, toen zijn aandacht werd getrokken door een schim die laag over het water scheerde. Hij had de beweging gevolgd en gezien hoe het beestje even verderop neerstreek op een boomstronk. Zo kon hij hem in al zijn kleurenpracht bewonderen, een grote zilveren vis in zijn bek.

'Hij was zo mooi Merlijn, ik was op slag verliefd.'

Opa Kaspers wilde zo graag nog eens terug naar die plek uit zijn jeugd en alhoewel Merlijn had gezegd dat er met deze vrieskou toch echt geen ijsvogels konden zijn, had hij volgehouden. Merlijn, die haar grootvader maar moeilijk iets kon weigeren, had daarop een vrije dag genomen en nu waren ze bijna op de plek van bestemming.

'Ja, hier moet het ongeveer zijn geweest.'

Merlijn stopte langs de waterkant, pakte de wandelstok haar grootvader van de achterbank en hielp hem met uitstappen. Ze waarschuwde hem voorzichtig te lopen.

'Ja, kindje,' zei hij.

Ze liepen een eindje langs de waterkant bleven toen staan, niet ver van een bruggetje. Het was stil, alle dieren leken zich te verschuilen. Zo bleven ze een tijdje staan kijken. Merlijn blies in haar handen en stampte wat met haar voeten.

'Heeft u het niet koud?' vroeg ze haar grootvader.

'Welnee, Merlijn, het is heerlijk.'

Ze keek hem aan en zag hoe hij genoot. Dat deed haar goed.

'Als er nu toch eens een ijsvogel langs zou kunnen komen,' dacht ze.

Merlijn had het inmiddels wel aardig koud gekregen en maakte aanstalten om weer naar de auto te gaan.

'We moesten maar weer eens gaan…' opperde ze voorzichtig.

'Kijk, daar!' riep opa.

Merlijn draaide zich snel om en keek in de richting die hij aanwees. Ze zag nog net een blauwige schim die laag over het water vloog.

'Ik wist het wel, met mijn eigen tovenaar in de buurt moest het toch lukken!'

Haar grootvader stond te glunderen en Merlijn gaf hem een dikke zoen op zijn wang.

'Ja, u had gelijk, het is betoverend.'

Met dank aan Jan de Jong uit Nieuwkoop voor de foto van zijn mooie schilderij!

(geschreven 1 december 2000 tijdens een schrijfcursus in Amersfoort)